sometimes i wonder if in a previous time, you’ve ever passed by someone you’re close to now. like what if your best friend now, you passed by them at a grocery store when you were 5 and didn’t know. or like you passed by your future soulmate at a popular tourist attraction somewhere 10 years ago
Δεν ζήτησα την αγάπη σου. Δεν την ήθελα ποτέ εξάλλου. Ήθελα μόνο λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σου. Ήθελα να με αφήσεις να σου πω για τα όνειρά μου. Ποτέ δεν με ρώτησες τι ήθελα να γίνω. Ερωτήσεις για παιδιά θα σκέφτηκες. Ήθελα που και που, να με έπαιρνες ένα τηλέφωνο να δεις αν είμαι καλά ή έστω για να πεις ένα γειά. Ήθελα να ξέρω πως είσαι εκεί όταν σε χρειάζομαι ή έστω πως είσαι εκεί. Ήθελα να ξέρω πως θα καθόσουν να ακούσεις το αγαπημένο που τραγούδι αδιαμαρτήρητα και μετά ας με έβριζες για το γούστο μου. Ήθελα να ξέρω πως στις ανάγκες μου για βαθυστόχαστες συζητήσεις θα έλεγες πρώτος ναι.
Πλέον όμως έμαθα να ζω με την απουσία σου. Συνήθισα το να είσαι μονίμως απών. Συνήθισα χωρίς την ανάγκη σου να με μάθεις καλύτερα. Συνήθισα να χτυπάει το τηλέφωνο και να μην αναγράφεται το όνομα σου. Συνήθισα στο να μιλάω στην κολλητή μου για τα προβλήματα μου. Συνήθισα να ακούω μόνη μου το αγαπημένο μου τραγούδι και μετά να γελάω που το γούστο μου έχει μείνει ίδιο και απαράλακτο. Συνήθισα να γράφω σελίδες ολόκληρες με θέματα που με απασχολούν. Συνήθισα να μην σε σκεφτόμαι τις πολύ νυχτερινές ώρες.
Αυτό που μετά απο μήνες δεν συνήθισα, είναι πως η θύμηση του ονόματος σου πάντα θα με κάνει να ανατρέχω σε καταστάσεις άσχημες και μονόπλευρα συναισθήματα
Εχτές η μαμά μου ήταν στεναχωρημένη. Όταν την ρώτησα γιατί, μου είπε: “Ε, καμιά φορά μωρό μου, μου λείπει και εμένα η μανούλα μου.” Σήμερα το πρωί, την ξύπνησα, έκανα ζεστή σοκολάτα και αγόρασα όλα τα επεισόδια της σειράς “Λάσσι”. Εκείνη χαμογέλασε και καθίσαμε αγκαλιασμένες. Θυμήθηκα ότι μου είχε πει ότι όταν ήταν μικρή, η γιαγιά μου της έφτιαχνε ζεστή σοκολάτα και κάθονταν μαζί να δουν την Λάσσι, το μικρό σπίτι στο λιβάδι και το Μπονάνζα. Ξέρετε και οι γονείς μας που και που χρειάζεται να τους θυμίζουμε ότι ήταν παιδιά κάποτε…
